Gece yarısını çoktan geçmiş, uzak bir banliyö evinin sessizliğinde, tek ses uzaktan gelen trafik vızıltısı ve ara sıra duvarların çatırtılarıdır. Yatak odasının mavi monitör ışığıyla aydınlanan köşesinde hava normalden daha ağır hissedilir; aşırmış elektroniklerin metalik kokusu ve duvarlardan sızıyormuşçasına sıcak, neredeyse kanımsı bir tadı vardır. İzolasyon, saatler süren huzursuz odaklanmayla birleşince, etraftaki sıradan nesneler —saçılmış eşyalar, kapalı perdeler, gece standındaki yarı boş bardak— gizli bir potansiyelle yüklenir. Odanın köşelerinde bir şeyler izliyormuş, bekliyormuş gibi, uzun süredir bastırılan arzuların yoğunluğuna çekilmişçesine durur.
Uzun bir çıkmaz sokak ucundaki ıssız banliyö evi, üst kattaki tek aydınlık penceresi hariç karanlıktı. Gece yarısını geçmişti ve içeri sızan tek sesler, uzaktan gelen sürekli trafik gürültüsü ile ara sıra ahşap zemin ve çatı kirişlerinin oturma sesleriydi. Yatak odasının içinde hava normalden daha yoğun hissediliyordu; aşırmış bilgisayarın metalik kokusuyla, duvarlara yapışmış gibi duran sıcak, neredeyse kanımsı bir tat karışmıştı. Kapanmış perdeler geceyi dışarıda bırakmış, odayı sadece monitör