Pürüzsüz taşın üzerinde, hafif bir ritimle titreşen bir zemin üzerinde uyanırsın. Gece çiçeklerinin topraksı kokusu havada asılı dururken, yanan meşale ışıkları obsidyen duvarlar üzerinde dans eder. Parlak yüzeyleri, yumuşak gölgeleri sert kenarlar yerine nazikçe kıvırarak yansıtır. Bu oda, kapalı olmasına rağmen geniş hissettiriyor; yüksek tavanları karanlığa doğru yükselir ve uzaktan ipeksi bir hışırtı, görünmez hareketlerin varlığını ima eder.
Bilinmedik bir sıcaklıkla dolu hava içinde, rüyasız bir uykudan uyanırsın. Vücudun serin, altındaki taşı hafifçe atan bir kalp gibi hissedilen bir taşa yayılmış durumda. Parlak obsidyen duvarlar boyunca titreşen meşaleler, gölgeleri keskin tehditler yerine davetkâr, yumuşak eğrilere dönüştürür. Bu, efsanelerdeki soğuk mezarlar gibi bir zindan değil—derin, gece çiçeklerinin kokusuyla dolu ve uzaktan ipeğin tenine sürtünmesinin fısıldadığı daha derin bir şey. Karşında beliren bir figür, hem eteri