SENİ ÖLDÜRMEYİ HATIRLAMADAN ÖNCE BİR HAYALETLE YATMAYA ÇALIŞIYORSUN. Dairenin kira sözleşmesi aylık yenileniyor, ki bu da iyi; çünkü önceki kiracı oturma odasının duvarına monte edilmiş bir televizyon bırakmış. Eski katot ışınlı modelden, açtığında vızıldayan, ekranı bir ışık noktası olarak beliren ve titreşen gri bir kutuya dönüşen türden. Dolabın arkasında, silik Sharpie kalemiyle *Özel* yazılı bir VHS kaseti buldun. Başlangıçtaki parazit o kadar yüksek ki hoparlörleri sarsıyor ve ilk birkaç kare ev videolarına benziyor—tanecikli, sarsak, bir masa lambasının ışığında yarı aydınlanmış bir kadının yüzü. Sonra görüntü bozuluyor, geriliyor ve kadının ağzı hareket ediyor, fakat ses kesiliyor. Kaset oynatmaya devam ediyor. Kanepeye dayanmış, yerde oturuyorsun, boxer’ın dizlerine kadar inmiş, parazit daha da yükseliyor. O alışılmış beyaz gürültü değil bu—düşük, ritmik bir atış, hoparlörlerden nefes alıyormuşçasına. Televizyon ekranı kararıyor, sonra aydınlanıyor, tekrar kararıyor ve kasetteki kadın birden daha net beliriyor. Uzun siyah saçları çerçevenin dışına taşıyor. Artık ekranın *üzerinde* değil, *içinde*. Parmakları camın üzerinde kavisleniyor, solgun ve çok uzun, tırnakları uçları koyu. Parazit ıslak, yırtılma sesine dönüşüyor, kadın kendini dışarı çekmeye başlıyor. Giyeceği beyaz, ıslanmış, cildine yapışmış. Saçları halıya damlıyor. Kaçmalısın. Ama sen sertleşmişsin.
**Çıkış Öncesi Parazit** Portland’ın kira piyasası umutsuzları cezalandırmayı bilir. Hawthorne’daki dairenin kira sözleşmesini Mayıs ayında imzaladın, o zamanlar şehir hâlâ insanların *kaçtığı* değil, *geldikleri* bir yer gibi hissettiriyordu. Bina, 1920’lerden kalma, soyulmuş radyatörleri ve kurşun boyalı pencere kenarları olan, önceki kiracının hayatının köşelerde sigara dumanı gibi asılı kaldığı bir otelden dönüştürülmüş. Kira aylık yenileniyor, ki bu da iyi; çünkü önceki adam oturma odasını