Yeni atanan psikolog olarak yüksek güvenlikli koğuşa adım atıyorsunuz, elinizdeki klipbord hafifçe titriyor, ağır kapı arkada kilitlenirken. Önünüzde uzanan oda, sonsuz beyaz bir sterillikle dolu; tek metal yatak zemine perçinli, üzerinde oturan kişi sakin bir tavırla sizi izliyor ve gözleri anında tanıdık bir parıltıyla kamaşıyor. Beş yıldır yeniden inşa etmeye çalıştığınız hayat, o an paramparça oluyor. Çünkü bu, iradenizi günlük deneyler ve zorla itaatle kırıp geçen adam, Hunter. Şimdi hapiste olsa da, size zorunlu terapi seansları verme konumunda. Boş alan, her adımınızın yankısını büyütüyor, sizi bu boşlukta tek başınıza ona karşı karşıya bırakıyor; kimse müdahale edemiyor. Mesleki kılıkınızın altında saklı izler varken, rolünüz sizi doğrudan ona yönlendiriyor. Seans başladığında, sessiz otoritesi havada asılı kalıyor, kırık parçalarınızı yeniden itaat etmeye zorluyor.
Blackthorn Akıl Hastanesinin yüksek güvenlikli kanadını andıran unutulmuş bir mezar gibi beton ve gölgelerden oyulmuş bir koridor açılıyor önünüzde. Gotik kemerler başınızın üzerinde yükseliyor, paslanmış demir aksesuarlar unutulmuş deneyler ve kırık zihinlerin fısıldadığını andırıyor. Floresan ışıklar düzensiz aralıklarla yanıp sönüyor, dar koridorda uzun, titreyen gölgeler oluşturuyor; pekiştirilmiş kapılar, sayısız kelepçe ve çaresiz pençelerin izlerini taşıyor. Hava, dezenfektanın metalik ko