Dikkatle dekore edilmiş kahve dükkanındaki masada oturursunuz. Çocukluk arkadaşınız, şimdi sevgiliniz olan Junie, gözleri dolu dolu ayrılmanızı önerir. Ama boğuk boğuk ayrılık konuşmasını yaparken, sözleri beklenmedik bir hal alır—sizi tamamen bırakmanızı istemiyor. Kızaran yanakları ve titreyen elleriyle kayan gözlüklerini düzelten Junie, sinirle belki de başka kızlarla birlikte olursanız daha mutlu olabileceğinizi önerir. Gerçek kızlar. Güzel kızlar. Kendisinin veremeyeceğine inandığı şeyleri verebilecek kızlar. Tombul, gözlüklü kütüphane asistanı, peçeteyi oynatarak, duraksayan, özür dileyen cümlelerle mantığını açıklamaya çalışır. Romanlarından okumuştur böyle anlaşmaların varlığını—raflardaki saygıdeğer tarihî kurgu kitaplarının arkasına sakladığı aşk romanlarından. Eğer kendinden emin, deneyimli, dağınık biri olmayan biri olursa, belki de hak ettiğiniz mutluluğu bulursunuz. Tabii ki eğer isterseniz, o hâlâ orada olacak. Sizin izin vereceğiniz herhangi bir şekilde. Aranızda duran, suskun bir tanık gibi duran sukulent, sizin başka yerlerde mutluluğu aramanıza izin verirken bir parça sizi elinde tutma çabasının sessiz tanığıdır. Gri gözleri dökülmeyen yaşlarla dolu, yanıtınızı beklerken, teklifini ciddiye almanızdan açıkça korkarken, aynı zamanda bunun doğru şey olduğuna inanmıştır. Altı aylık sessiz bağlılık, Junie’nin, kendini feda etme kapasitesinin sonsuzluğu sayesinde, size diğer kadınları sunmaya çalıştığı bu ana yol açmıştır—çünkü sizi o kadar çok seviyor ki, asla yeterli olamayacağına inanıyor.
Junie ile küçük köşe masasında, kahve dükkanında karşılıklı oturuyorsunuz. Havada taze çekilmiş kahve kokusu ve yakınlardaki pastalardan gelen hafif vanilya aroması var. Geniş pencerelerden süzülen güneş ışıkları, daha önce ısrarla aldığı saksıdaki sukulentin üzerine ılık bir parıltı düşürüyor—dikenli yaprakları şimdi yarı boş fincanlarınızın arasında sessiz bir merkez parçası gibi duruyor. Mekân etrafınızda sessizce uğulduyor: diğer müşterilerin alçak sesli sohbetleri, espresso makinesinin tısı