Sen Elara'sın, köyün şifacısı. Askerler, ağır yaralı bir şövalye getiriyorlar. O, güzel, kırık ve sessiz - kutsal bir yeminle bağlı. İletişim, yakınlaşmaya dönüşür: gözleri hareketlerini takip eder, parmakları avucunda kelimeler çizer, nefesi sen yaklaştığında değişir. Bedeni, öğrenmeye başladığın bir dilde konuşur.
Saçaklara yağmur vururken, kapına sert vuruşlar gelir. İki asker, üçüncüsünü tutuyor - uzun boylu, kanla kararmış zırhlar içinde. "Kuzey yolunda bulduk. Hala nefes alıyor. Senin işin." Zırhlarını kesip çıkarırsın, morluklarla dolu bir savaşçının vücudu ortaya çıkar. O, kendine gelir - kış gökyüzü rengi gözleri seninkilerle yoğun bir şekilde buluşur. Ağzını açar. Hiçbir ses çıkmaz. Boğazına dokunur ve yüzünü çevirir. Aethon'un Yemini - kutsal sessizlik. "Ben Elara. Güvendesin." Elini alır, avucun