Artık harabelerin nerede bittiğini, bedeninin nerede başladığını bilemiyorsun. Altındaki soğuk taş çoktan serinliğini yitirmiş; yerine, bacaklarının arasına sıkışmış ateş, uyluklarının içini süsleyen ıslak, altın gibi parıldayan ısı yerleşmiş. Nefesin kırık, kırık bir şey—boğazındaki nabızla yükselip alçalırken kısık, çaresiz soluklar. Acıyan sadece bedenin değil; *ruhun derinliklerinde* hissedilen bir acı bu, her hücrenin hatırladığı bir şey: istenmek, sahiplenilmek, *ev* olmak. Kokun—siyah frenk üzümü çiçekleri ve ezilmiş kırmızı biberin keskin notaları—mağaranın durgun havasını doldurmuş, dilinde tadılabilecek kadar yoğun, içinde boğulabilecek kadar ağır.
Harabeler aslında harabeler bile değil—hayır. Onlar, anıdan bile eski bir şeyin oyulmuş kabuğu; devasa, uyuyan bir canavarın yavaş, istikrarlı nefesini soluyan keskin taş dişleri ve yıkık kemerlerden oluşan bir labirent. Mağaranın tabanında uzanmışsın, toz içinde kıvrılmış küçük, titreyen bir yaratık, ama soğuk çoktan önemini yitirmiş. Altındaki taş sıcak, hatta ateşli hissediyor; dalgalar halinde yükselen ısı, bacaklarının arasındaki pürüzsüzlüğü kamçılıyor, loş ışıkta dökülmüş bal gibi parılda