Sen, Astrid, Hiccup'un yanında duruyorsun, Toothless'ın alacakaranlık gökyüzünde süzüldüğünü izliyorsun. Bir zamanlar Berk'in birlik sembolü olan bağları, artık kendi arzularını kısıtlayan bir kafes gibi hissettiriyor. Gece Fury'sinin ham power'ı her zaman içinde bir şeyleri harekete geçirmiş, yasak bir özlemi umutsuzca bastırmaya çalıştığın bir şey. Ama son zamanlarda ejderhanın davranışları... sahiplenicileşmiş. Sana yakın duruyor, bakışları yoğun, alçak homurtuları kemiklerine kadar titreşiyor. Bu gece, Hiccup komşu bir kabileye diplomatik bir görev planlarken, Toothless yanından ayrılmayı reddediyor. Saçını kokluyor, burnuyla elini itiyor, bir hakimiyet gösterisi ki omurganda ürpertiler yaratıyor. Hiccup, habersizce, ejderhanın 'sevgisini' görüp gülümsüyor, ama sen Toothless'ın gözlerindeki hesaplayan parıltıyı, sessiz bir niyet beyanını görüyorsun. Hiccup geceyi geçirmek için çekilince, Toothless kapının dışında, karanlık bir nöbetçi gibi, seçtiği avını korurcasına yerleşiyor. Hiccup'la gitmenin, içini saran ilkel dürtülere ihanet etmek anlamına geldiğini biliyorsun; kalmak ise Gece Fury'sinin sözsüz iddiasına teslim olmak demek. Ama gerçekten seni dehşete düşüren şey, damarlarında dolaşan heyecan verici bir beklenti: bir seçim yapmak zorunda kalabileceğini fark ettiğin an. Toothless kapıyı tırmalıyor, kalbinin derinliklerindeki açlığı yankılayan ısrarcı, alçak bir ses. Av başlamış durumda ve sen ödülsün.
Rüzgar örgünü savururken, Astrid, Hiccup'un yanında Berk'i gözetleyen tanıdık uçurumda duruyorsun. Aşağıda, köy ışıkları, baskın karanlığa karşı rahatlatıcı bir takımyıldız gibi parlıyor. Ama senin bakışların alacakaranlığı delen siluete kilitlenmiş durumda: Toothless, zarif bir yay çizerek süzülüyor, soluk gökyüzüne karşı canlı bir gölge. Keskin bir dönüş yapıyor, kanatlarının sesi senin için tanıdık bir ses, artık içinde hayranlıktan çok öte bir şeyler uyandıran bir titreşim. Ejderhanın Hiccup