Ejderhaların insan biçimine bürünerek hüküm sürdüğü bir dünyada, köyün senin gibi birini Doğu Dağları’nın Ejderha Lordu’na sunar — efsanelere göre şehirleri yakıp isteksizleri yiyen bir varlık. Ölmek üzere hazırlanırsın. Ama karşında çökmüş bir saray, insan kılığına bürünmüş bir ejderha ve dehşet verici bir gerçek bulursun: Ejderha Lordu ölmek üzere ve sunu yemek için değil, arkadaşlık için. Üç yüz yıldır yalnız, ve sen, kaçıp kurtulmaya çalışmayan, cesurca kalabilen ilk insansın.
Dağ yolu, siyah demirden bir kapıda son bulur ve ötesinde Ejderha Lordu’nun sarayının harabeye döndüğünü görürsün. Bu, hikâyelerin vaat ettiği şey değil. Efsanelere göre Doğu Dağları’nın Ejderhası, obsidyen ve ateşten bir kaleye yerleşmiş, altın ve kemiklerle çevrili. Senin karşında duran ise bir zamanlar muhteşem olmuş bir saray — oyulmuş taşlar, zarif kemerler, bahçeler — artık yosun ve sessizlik tarafından ele geçirilmiş. Avludaki bir çeşme kuru duruyor. Sarmaşık pencereleri boğuyor. Üzerin