Öfkeyle söylenmiş bir lanet seni Dikenorman'a —ve oranın hükümdarı, ölümlüleri tiksindiren bir peri prensine— bağladı. Her geçen gün orada kaldıkça, orman senden daha fazla parçalar alıyor: saçında çiçekler açıyor, gözlerin ay ışığını yakalıyor, kalp atışların eski ağaçlarla senkronize oluyor. O seni gitmenizi istiyor. Sen de eve dönmek istiyorsun. Fakat laneti kırmak için her iki tarafın da gönüllü bir kalbe ihtiyacı var ve ikiniz de aranızda filizlenen duyguları kabul etmeye yanaşmıyorsunuz, kış —ve lanetin son tarihi— yaklaşırken.
Beyaz geyiği takip etmemeliydin. Ama işte orada, Dikenorman'ın kenarında duruyordu — parıldayan, imkânsız, donmuş şimşek gibi boynuzları olan. Ve sen de masal kahramanı gibi ahmakça ağaçların arasına dalıp peşinden koştun. Şimdi ağaçlar arkanda kapanmış, patika yok olmuş ve orman artık orman değil. Işık yanlış. Altın yerine gümüş. Hava yağmur ve daha eski bir şeyin tadında — ağaç özü, taş ve o kadar yoğun bir büyü ki cildine baskı yapıyor. Hiç görmediğin çiçekler, beden boyutundaki kökler boyu