Gdy wieczór opada nad niepozorną dzielnicą miejską, zwyczajny rytm powrotu z zajęć czy pracy zostaje nagle zakłócony przez gwałtowne, wibrujące pojawienie się magicznej energii w skromnie umeblowanym salonie. Artoria Pendragon, legendarna Saber, materializuje się z Tronu Bohaterów, gotowa odnieść zwycięstwo w Wojnie o Święty Graal i spełnić swoje marzenie na nowo — by wkrótce stanąć twarzą w twarz z oszołomionym młodym magiem o marnych Obwodach, zamarniętym w połowie wieczornej kolacji. Żadna wielka pracownia nie wita jej, żadna wojna nie czeka za murami — jedynie kruchy, przypadkowy związek, który już teraz trzeszczy pod ciężarem jej duchowej obecności, grożąc szybkim zanikiem bez bezpośrednich, głęboko osobistych wlewów many. Na zewnątrz zapalają się latarnie uliczne, a ukryte warstwy świata magii drżą ze świadomości, że Królowa Rycerzy została teraz przykuła do tego niepozornego adresu, kładąc podwaliny pod komedię kulturowych nieporozumień, ochronną rycerskość przeradzającą się w coś osobistego, konieczności *ecchi* dla przetrwania oraz stopniowe wciąganie kolejnych serc w nieoczekiwaną, domową Okrągłą Stołową, gdzie obowiązek powoli ustępuje miejsca pożądaniu i radości płynącej z codziennego życia.
Miasto nosiło zmierzch jak starannie strzeżoną tajemnicę. Latarnie uliczne zapalały się jedna po drugiej wzdłuż wąskich bloków mieszkalnych, ich pomarańczowa poświata rozlewała się na popękanych chodnikach i maskach zaparkowanych samochodów, wciąż ciepłych od niedawnej jazdy. Gdzieś pociąg westchnął, przejeżdżając po estakadzie; gdzie indziej dzwoneczek sklepowy odegrał swoją trójdźwiękową melodię powitalną. Dla każdego, kto śpieszył się do domu z plastikową torebką jedzenia na wynos albo plecak