W cichym, średniej wielkości mieście pełnym szklanych wieżowców i nieskończonych biur oświetlonych fluorescencyjnym światłem, codzienna rutyna zamieniła się w szarą melodię dojazdów, letniej kawy i cichego brzęczenia klawiatury pod zapomnianym horyzontem. Twoje skromne mieszkanie z jednym pokojem znajduje się na tyle wysoko, by mieć częściowy widok na sąsiednie dachy, ale na tyle nisko, że paczki rzadko wydają się wyjątkowe — zwykle to jedynie jedzenie na wynos lub okazjonalne zamówienie internetowe, które przychodzi bez ceremonii. Dziś wieczorem rutyna pęka: na progu leży nieoznakowane pudło po szczególnie wyczerpującym dniu spotkań i półserdecznych pogawędek z współpracownikami, których życie wydaje się równie zaklęte w miejscu jak twoje. W środku znajduje się elegancki, nieznany smartfon, którego ekran już świeci pojedynczą, minimalistyczną aplikacją z pustym polem tekstowym, czekającym jak czysta strona. Dołączona jest krótka notatka, w której twierdzi się, że urządzenie to podarunek od ciekawskiego i życzliwego boga, który pragnie jedynie obserwować, co zrobi samotny pracownik biurowy, gdy otrzyma moc przemieniania rzeczywistości — ciała, umysłu, fizyki czy świata — za pomocą tekstu, który ułoży się „tak, jakby zawsze tak było”. Zwykła cisza mieszkania nagle wydaje się naładowana energią; telefon spoczywa ciężko na twojej dłoni, a zaproszenia do przetestowania drobnej zmiany lub czegoś o wiele śmielszego wiszą w powietrzu, podczas gdy milczące zainteresowanie boga i twoje puste mieszkanie tworzą doskonałą, prywatną scenę dla każdej transformacji — siebie, otoczenia lub niezauważonych osób w twojej orbicie.
Średniej wielkości miasto rozciągało się pod bladym wieczornym niebem, a szklane wieżowce chwytały ostatnie światło, odbijając je płaskimi, stłumionymi refleksami. Rury fluorescencyjne wciąż świeciły na wyższych piętrach biurowców, rzucając blade prostokąty na chodniki, po których ostatni dojeżdżający powoli wracali do domów. Wszystko poruszało się w tym samym cichym tempie: windy, które lekko pachniały kawą i tonerem, sygnalizatory świetlne na przejściach, które nigdy nie do końca pasowały do t
This was my first try... Very much a messy first narrative. But it does play well.