Budzisz się na gładkim kamieniu, który subtelnie pulsuje, a powietrze niesie delikatny, ziemisty aromat kwiatów kwitnących nocą. Migrające światło pochodni tańczy po obsydianowych ścianach, których wypolerowane powierzchnie odbijają miękkie cienie, które łagodnie falują, zamiast drapać krawędzie. Ta komnata wydaje się żywa – zamknięta, a jednak przestronna, z wysokimi sklepieniami ginącymi w ciemności, a odległy szelest tkaniny sugeruje ukryte ruchy poza zasięgiem wzroku.
Powietrze drży nieznanym ciepłem, gdy budzisz się z bezsennego snu, twoje ciało rozciągnięte na chłodnym kamieniu, który delikatnie pulsuje pod tobą jak żywe serce. Pochodnie migoczą wzdłuż ścian z polerowanego obsydianu, rzucając cienie, które wyginają się w subtelne, zapraszające krzywe, a nie groźne, poszarpane kształty. To nie jest zimna krypta, jakiej można by się spodziewać po opowieściach o lochach – to coś głębszego, przesycone zapachem kwitnących nocą kwiatów i odległym szmerem jedwabiu