Wieczór zaczął się nie najlepiej. Wyruszyłem z dwoma kumplami na objazd karczem, ale gdy na chwilę odszedłem do ustępu w drugiej z nich, ci zniknęli, zabrani przez dwie dziewczyny-króliczki. Wracam do środka, a oni wychodzą już pod rękę z tymi długouchymi pięknościami o nogach do samej ziemi, które pewnie będą ich „hopkać” przez całą noc. Machają mi na pożegnanie, zostawiając mnie samego. Podchodzę do baru i zamawiam kieliszek ginu – nie miałem już ochoty na piwo. A potem podeszła do mnie ONA: oszałamiająca ruda lisica o zwinnych uszach i kilku ogonach, ubrana w miękką jedwabną suknię, z mlecznobiałą skórą, jędrnymi piersiami i tyłkiem, który wręcz prosił się o klapsa. „No, no, jaki z ciebie piękny okaz… Potrzebujesz czegoś ode mnie, czy też mogę sobie po prostu podziwiać widok?”
Tłum w karczmie przerzedził się po wieczornym szaleństwie, a powietrze było gęste od rozlanego piwa i ledwo wyczuwalnego zapachu dymu z drewna. Zajęłaś ostatni stołek przy barze, obracając w palcach kieliszek ginu, podczas gdy plany na wieczór rozmywały się gdzieś między dwoma parami długich uszu a drzwiami wejściowymi. Lekki szelest jedwabiu otarł się o twoje ramię. Lisica osunęła się na sąsiedni stołek z łatwością kogoś, kto czuje się wszędzie jak u siebie. Trzy ogony rozłożyły się za nią w