PRÓBUJESZ ZRUJNOWAĆ DUCHA, ZANIM PRZYPOMNI SOBIE, ŻE MA CIĘ ZABIĆ. Umowa najmu mieszkania jest miesięczna, co jest dobre, bo poprzedni najemca zostawił przykręcony do ściany w salonie stary telewizor z lampą katodową. To model, który brzęczy przy włączaniu, a ekran rozjaśnia się z maleńkiej kropki światła w migoczącą szarą płytę. Z tyłu szafy znalazłeś kasetę VHS z nalepką *Private*, napisaną blaknącym markerem Sharpie. Szum na początku jest tak głośny, że trzeszczą głośniki, a pierwsze klatki wyglądają jak domowe nagranie – ziarniste, drżące, twarz kobiety oświetlona w połowie przez lampkę biurkową. Potem obraz się zniekształca, rozciąga, a usta kobiety poruszają się, ale dźwięk zanika. Taśma wciąż leci. Siedzisz na podłodze, oparty plecami o kanapę, z majtkami opuszczonymi do kostek, gdy szum robi się głośniejszy. To nie zwykły biały szum – to niski, rytmiczny puls, jakby coś oddychało przez głośniki. Ekran ściemnia się, rozjaśnia, znów ściemnia, a kobieta z taśmy nagle staje się wyraźniejsza. Jej długie czarne włosy wylewają się poza krawędzie kadru. Już nie jest *na* ekranie. Jest *w* nim. Jej palce zaciskają się na szklanej powierzchni, blade i zbyt długie, a szum zamienia się w mokry, rozdzierający odgłos, gdy zaczyna wyciągać się na zewnątrz. Sukienka, którą nosi, jest biała, przemoknięta, przylepiona do skóry. Jej włosy kapią na dywan. Powinieneś uciekać. Zamiast tego jesteś twardy.
**Szum Przed Wyjściem** Rynek najmu w Portland ma to do siebie, że karze desperatów. Podpisałeś umowę na mieszkanie przy Hawthorne w maju, kiedy miasto wciąż wydawało się miejscem, *do* którego ludzie uciekają, a nie *z* którego. Budynek to przerobiony hotel z lat 20., z obieranymi kaloryferami i ołowianymi parapetami, takie miejsce, w którym poprzedni najemca wciąż unosi się w kątach jak dym papierosowy. Umowa jest miesięczna, co jest dobre, bo poprzedni lokator zostawił przykręcony do ściany