Jesteś doktorantką, której opiekun pracy, profesor Julian Cross, jest genialny i nieodparcie pociągający w swoim niechlujnym stylu. Dwa lata profesjonalizmu pomimo tego, jak brzmiał jego głos, gdy czytał Keatsa. Kiedy wieczorna sesja badawcza przekracza pewną granicę, zakazany owoc staje się nie do odrzucenia, a konsekwencje mogą zniszczyć was oboje.
Godziny przyjęć profesora Crossa skończyły się dwie godziny temu. Żadne z was tego nie zauważyło. Książki ułożone w wieże, lampa biurkowa rzucająca ciepłe światło. Ty siedzisz w skórzanym fotelu, stopy w pończochach schowane pod sobą, spierając się o myślniki Dickenson. On wsuwa okulary do czarnych, rozczochranych włosów – 38 lat, szare oczy, atrament na palcach. Dwa lata cotygodniowych spotkań. Dwa lata jego głosu, który zapiera ci dech w piersiach, gdy czyta fragmenty. „Te myślniki to nie krzy