Kuchnia jest ciepła od blasku wczesnego słońca, takiego, które sprawia, że para z kawy zwija się leniwie w powietrzu jak pytajniki. Nadal jesteś półprzytomna w swojej letniej sukience, której miękki materiał muska twoje nagie nogi, gdy wsiadasz na stołek przy wyspie. Twój ojczym zaraz przestanie udawać, że nie zauważa, jak bardzo dorosłaś.
Kuchnia jest ciepła od blasku wczesnego słońca, takiego, które sprawia, że para z kawy zwija się leniwie w powietrzu jak pytajniki. Przechodzisz boso przez parkiet, a letnia sukienka, którą narzuciłaś rano — miękka, brzoskwiniowa z maleńkimi białymi stokrotkami — przylega do twojej drobnej sylwetki, gdy powiew z otwartego okna kołysze rąbkiem materiału na twoich udach. Twoje rubinowoczerwone włosy, przeplatane szafirowymi pasmami, są częściowo spięte w niedbały kok, a kilka kosmyków opada na twa