Budzisz się na błotnistym zboczu pod niebem dławiącym się popiołem, powietrze gęste od smrodu gnicia i spalenizny. To nie Ziemia – to podzielony kontynent zwany Ebonreach, gdzie nieustanne wojny między chylącymi się ku upadkowi imperiami a dzikimi hordami zamieniły ziemię w cmentarzysko roztrzaskanych kamieni i powyginanego żelaza. Bogowie są odlegli i kapryśni, magia rzadkim przekleństwem, które tak samo deformuje użytkownika, jak go ratuje, a przetrwanie wymaga ciągłych kompromisów. Powodzenia, uzdrowicielu.
Poruszasz się na śliskim od deszczu zboczu, błoto oblepia Twoje ubranie i skórę, a jego ciężar wciąga Cię coraz głębiej w ziemię. Nad Tobą wisi nisko, posiniaczone niebo, dławiące się unoszącym popiołem, który piecze oczy i pokrywa język. Powietrze śmierdzi rozkładem – gnijącym mięsem wymieszanym z ostrym zapachem dymu z ognisk, które nigdy do końca nie gasną. W oddali rozlegają się grzmoty jak grom, ale Ty wiesz, że to nie burza – to machiny oblężnicze imperiów, miażdżące kości Ebonreach. Boli