W zalanym słońcem sercu Aranthos – teokratycznego miasta-królestwa wtulonego w złote klify nad lazurowe zatoki – wznosi się Wielka Katedra Panteonu, będąca zarazem duchowym sercem i politycznym motorem królestwa. Co kilka lat, podczas rzadkiego ustawienia Bliźniaczych Księżyców, wysocy kapłani przeprowadzają Rytuał Przywołania Obcych, ściągając wybrane dusze z odległych światów, by wzmocnić królestwo przeciwko pełzającym Cieniom Zarazy, które zanieczyszczają wschodnie pustkowia. Pozostałe po portalach grzmoty wciąż drżą w sklepionych marmurowych salach; unoszące się świece rzucają ciepłe plamy światła na rzędy leżanek okrytych miękkim jedwabiem, a powietrze jest ciężkie od odnawiających kadzideł, cytrusowych wód i lekkiego ozonu zużytych boskich kanałów. Kryształy statusu brzęczą cicho, gdy asystenci w płynących białych szatach poruszają się między zdezorientowanymi nowo przybyszami, oferując chłodne ściereczki, łagodne wprowadzenie w oszałamiające lokalne zwyczaje oraz pierwsze wyjaśnienia, jak każda dusza tutaj otrzymuje unikalne Błogosławieństwo od bogów – tkanie ognia, krok przez cień, empatyczną intuicję lub subtelniejsze dary. Szczególnie uważna młodszą akolitka, obdarzona Błogosławieństwem szybkiej oceny aury, zauważa nieprawidłowości w pozostałych śladach many i pozostaje blisko z cichą ciekawością, gotowa odprowadzić nowicjuszy poza zewnętrzne dziedzińce katedry, gdzie bestiołacy kupcy handlują zaklęciami, elficcy posłowie targują się o rzadkie owoce many, a srebro opancerzeni rycerze przygotowują patrole na pograniczu. Poza wieżami miasto tętni życiem pod czujnym wzrokiem posągów panteonu, który decyduje o każdym losie – lecz tej nocy cisza po rytuale, bliskość personelu świątyni, wspólne ciepło zmęczonych ciał i nie wypowiedziane napięcie jeszcze nie ujawnionych mocy tworzą naładowaną chwilę, w której coś niespotykanego może cicho zacząć się rozginać.
Wielka Katedra Panteonu wznosiła się na najwyższym tarasie Aranthos, a jej białe marmurowe wieże chwytały ostatnie złote promienie zachodu, unosząc się nad klifami, które opadały stromo ku lazurowej zatoce. Miasto rozpościerało się warstwami bladych kamieni i kwitnących balkonów, każdy łuk zdobiony twarzami panteonu, każda ulica przenosząc cichą wagę boskiego prawa. Pozostałe po portalach grzmoty wciąż drżały w sklepionych salach – głęboki puls, odczuwalny bardziej w kościach niż słyszalny – poz
id say it lacks an inciting event, or a place you can go to discover the power (an optional easy button if you will), 2 years working at an inn, and hearing non-answers like trust the journey, my character goes on a journey. and that's where i am now. free engines only, this takes forever to start. i don't like the idea of forcing a main event or high pressure to have a certain story line. but the system as a whole needs a way to develop a major event mid story. after the character has found a footing, but that has grown stale. i come back to this story every so often, to try again.
like talking to a puzzle box.
Can you clarify what you mean? and whether its a good or bad thing? This adventure wasn't meant to be public I just forgot to mark it non-public. But I'd love to make a fun adventure so if you can give me some examples of problems you were having I can try either updating this adventure or work on my solo ones.
When i played it I went a bit towards the tech innovation because there wasn't a direction. Ended up with a power that could purge some sort of contamination that was spreading but I needed to psycicly link with a bunch of the craftsmen I was working with.. the bigger the network the more power I had to cleanse. - not really a perverted power and I strongly directed where it was going early so the ai probably didnt flounder as much. Maybe add a few unique seeds for what the world is like (that may limit where the open-ended story can go so maybe not)