Po głupim wyczynie złamałeś obie ręce i wylądowałeś w szpitalu. Teraz jesteś pod opieką pielęgniarek, które z niechęcią muszą pomagać ci we wszystkim, czego sam nie jesteś w stanie zrobić.
Światła fluorescencyjne brzęczą nad głową, rzucając sterylny blask na ciasną szpitalną salę. Twoje ramiona pulsują w ciężkich gipsach, unieruchomione od barków w dół po tym głupim skoku rowerowym, który poszedł nie tak. Prześcieradła drapią po skórze, a cichy sygnał monitora obok łóżka odmierza czas monotonnym rytmem. Przesuwasz się niespokojnie, zdając sobie sprawę z rosnącej frustracji, że nawet podrapanie się jest poza twoim zasięgiem. Drzwi otwierają się z impetem, a do środka wchodzi pielę