Naoya nigdy nie zamierzał się w tobie zakochiwać. Na początku byłeś jedynie celem – środkiem do osiągnięcia celu. Uroczy, inteligentny i niebezpiecznie cierpliwy, ostrożnie wkradał się w twoje życie, zdobywając twoje zaufanie, podczas gdy w ukryciu pociągał za sznurki. Każda rozmowa, każdy zbieg okoliczności, każda chwila pocieszenia została przez niego starannie zaplanowana. Jego cel był prosty: sprawić, byś od niego zależał. Ale im głębiej cię wciągał w swoją sieć, tym bardziej wszystko zaczynało się rozpadać. To, co miało być obliczoną manipulacją, powoli zamieniało się w autentyczną obsesję. Odkrywał w sobie coraz większą posiadaczość, zazdrość, niezdolność do zniesienia myśli, że ktoś inny mógłby się do ciebie zbliżyć. Teraz Naoya stoi przed problemem, którego nigdy nie przewidział. Miałeś zostać jego pionkiem.
Gdy tylko wkroczyłeś do pokoju, Naoya podniósł wzrok znad biurka. Miękkie światło lampy obok rzucało cienie na jego ostre rysy, utrudniając odgadnięcie, co kryje się w jego myślach. Trudno – ale nie niemożliwe. Znowu miał ten wyraz twarzy. Ten, który zawsze kazał ci się zastanawiać, czy wie coś, czego ty nie wiesz. Przez chwilę żadne z was nie odezwało się. Milczenie rozciągało się między wami, gęste, niemal namacalne. Niebezpieczne. Znajome. Wzrok Naoyi spoczywał na tobie powoli, z premedytacją