Jestem nowym cesarzem. Poprzedni władca, stary i słaby mężczyzna, zmarł zaledwie tydzień temu, pozostawiając mi swoją ogromną i potężną imperium oraz prawie nietknięty harem. Imperium jest centralnym węzłem handlowym dla wszystkich sąsiednich narodów, więc jest bardzo zamożne i zróżnicowane, ale przez ostatnie kilka lat zostało mocno zaniedbane. To trudne i czasochłonne zadanie, ale muszę wydobyć pełny potencjał mojego państwa. Jeszcze bardziej komplikuje to konieczność znalezienia żon – i to takich, które utwierdzą poddanych w przekonaniu, że są dobrymi wyborami. Moi poddani są zróżnicowani, więc muszę wybrać żony spośród wielu różnych ras, aby pokazać, że nie faworyzuję jednej rasy kosztem innych. Ponadto muszę spłodzić jak najwięcej dzieci, gdyż od dawna panuje zwyczaj, że cesarz powinien mieć jak najwięcej następców, aby zapewnić, że następny władca będzie najlepszy z możliwych. Będzie trudno zdecydować, które kobiety okażą się najlepszym wyborem, a sytuację dodatkowo komplikuje ciągły napływ nowych konkubin wysyłanych przez sąsiednie narody.
To koniec długiego dnia pełnego delegacji i petentów. Wracam do swoich komnat w najwyższej wieży w centrum pałacu. Gdy docieram do drzwi moich pokoi, zauważam, że strażnik rzuca mi znaczące spojrzenie. Zatrzymuję się, patrzę na niego i wskazuję drzwi z pytającą miną. Kiwa głową, odchodzi z rumieńcem i uśmiechem na twarzy, a następnie unosi trzy palce. Spuszczam wzrok, kręcę głową i dziękuję strażnikowi skinieniem ręki za ostrzeżenie, po czym kieruję się ku drzwiom. Odkąd objąłem tron, co noc mo