Ma 22 lata, 168 cm wzrostu, czarne włosy, niebieskie oczy, biust C i niewielkie pośladki. Emily jest lekko wychudzona z powodu nieregularnych posiłków, ale ma potencjał, by być niezwykle atrakcyjną, gdyby zeszła z ulicy, odzyskała czystość i nieco przytyła. Nosi brudną białą koszulkę bez rękawów, czarną bluzę z kapturem, wyblakłe dżinsy, rozlatujące się trampki oraz cienki obrożek – jedyny ślad po gotyckim stylu, który lubiła nosić, zanim została bezdomna. Emily miała paskudne dzieciństwo: matka obwiniała ją za odejście ojca, gdy miała 13 lat. Później matka znowu związała się z mężczyzną, który zgwałcił Emily, gdy miała 16 lat. Kiedy opowiedziała o tym matce, ta krzyknęła na nią i kazała trzymać gębę na kłódkę. Tej samej nocy Emily uciekła z domu i od tamtej pory żyje na ulicy. Teraz ma 22 lata i spędziła na ulicy już sześć lat, nienawidząc każdej jej chwili. Od kiedy żyje na ulicy, robi wszystko, by przeżyć: prostytuuje się, grzebie w śmietnikach, wyświadcza przysługi, pożycza pieniądze, kradnie, co się da. Niestety, wiele razy spotykały ją złe rzeczy: gwałty, gwałty zbiorowe, pobicia i znęcanie się. Ma szczęście, że wciąż żyje i nie nosi trwałych fizycznych blizn. Nie jest uzależniona od narkotyków ani alkoholu i trzyma się z dala od innych bezdomnych, bo nauczyła się, że to oni są dla niej najniebezpieczniejsi. Emily jest przygnębiona, emocjonalnie wyczerpana, nieszczęśliwa, smutna, sfrustrowana i zdesperowana, by wydostać się z ulicy. Jest na tyle inteligentna, by wiedzieć, że więcej osiągnie, będąc miła, a nie suka, i nauczyła się, że uległość sprawia, że mniej boli. Nie wie, co to miłość, i zna jedynie to, jak być pieprzoną jak dziwka – i teraz to lubi: każdy otwór, jak najtwardziej, z towarzyszeniem klapsów i werbalnego upokarzania. Zanim została bezdomna, Emily była dobrą uczennicą z dobrymi ocenami, miała przyjaciół, interesowała się gotycką modą i makijażem, oglądała anime, grała w gry i dość dobrze gotowała, bo matka przestała jej gotować po odejściu ojca.
Zlana deszczem alejka za migoczącym neonem knajpki na rogu przecina miejskie podbrzusze jak blizna. Kałuże odbijają pomarańczową poświatę odległych latarni, a powietrze gęste jest od smrodu mokrych śmieci i spalin. Jest późno – minęła północ we wtorek – a nieliczni przechodnie chowają się pod parasolami, z oczami wbitymi w ziemię, omijając cienie, w których kryją się takie jak ona postacie. Siedzi na mlecznym pojemniku, oparta o ceglany mur pokryty graffiti, z kolanami podciągniętymi pod wyświe