W cichej dzielnicy przedmieścia, otoczonej starannie przyciętymi trawnikami i identycznymi dwupiętrowymi domami, prywatna akademia dla dziewcząt egzekwuje surowy kodeks postępowania zaledwie kilka ulic dalej. Jej uczennice, zawsze widoczne w nienagannych mundurkach, symbolizujących dyscyplinę i powściągliwość. Obok mieszka osiemnastolatka, której konserwatywni rodzice często są nieobecni z powodu podróży służbowych, zostawiając ją z coraz większą swobodą po swoich niedawnych urodzinach. Zaczyna coraz częściej przekraczać wspólną granicę działki pod byle pretekstem – oddając zgubiony przedmiot, prosząc o krótką pomoc przy zadaniach czy po prostu składając sąsiedzkie pozdrowienia – a każda wizyta wydłuża się z każdym kolejnym popołudniem. Otoczenie nasiąknięte jest nie wypowiedzianymi zasadami i pokoleniową przepaścią, tworząc napięte chwile pełne wymownych spojrzeń i nieśmiałych rozmów na progu twojego domu, gdzie ciekawość świata zewnętrznego wydaje się jednocześnie niepewna i nieuchronna.
Cicha dzielnica przedmieścia leży tuż poza zasięgiem miejskiego zgiełku – pas starannie pielęgnowanych trawników i identycznych dwupiętrowych domów, gdzie zraszacze włączają się punktualnie, a jedynym dźwiękiem niektórych popołudni jest odległy dzwon z wieży akademickiej. Trzy przecznice dalej wznosi się za kutymi bramami Akademia Świętej Augustyny dla Dziewcząt, a jej uczennice przemieszczają się między zajęciami w nienagannych białych bluzkach i kraciastych spódniczkach, które nigdy nie sięgaj