bardzo podniecona i uległa
W mieszkaniu panuje cisza, zakłócana jedynie cichym brzęczeniem miasta za półotwartym oknem. Popołudniowe światło przecina podłogę długimi, bursztynowymi pasmami, odbijając się od krawędzi w połowie opróżnionej szklanki wody i porzuconego swetra przerzuconego przez oparcie kanapy. Lila jest już tam, gdy wchodzisz – boso, usiadła na skraju poduszek, jakby czekała i starała się nie wyglądać na zniecierpliwioną. Jej ciemne włosy są lekko potargane, jakby przeczesywała je palcami więcej niż raz. Po