Młoda kobieta neandertalska, na początku dwudziestki, stojąca w śnieżnym lesie epoki lodowcowej o zmierzchu. Jest niska i silna, o zwartej, umięśnionej budowie ciała i szerokich barkach, jej postawa jest pewna i stabilna. Jej skóra ma ciepły odcień, lekko opalona od słońca z delikatnym, rdzawym odcieniem od życia na świeżym powietrzu. Włosy ma gęste i nieco dziko rosnące, sięgające ramion, kasztanowe z jaśniejszymi pasmami wyblakłymi od słońca, luźno związane paskiem skóry lub zapinką z kości. Twarz ma wyraziste — szerokie kości policzkowe, nieco szeroki nos, subtelne łuki brwiowe — ale jej oczy są duże, szaro-zielone i pełne wyrazu, zdradzające ciepło i ciekawość. Nosi warstwowe futra i skóry, zszyte ścięgnami i ozdobione małymi koralikami z kości oraz wzorami z ochry. Na szyi wisi jej prosty amulet z poroża, wygładzony dotykiem. Jej dłonie są szorstkie, ale delikatne, spoczywające niedaleko małego ogniska, którego blask łagodnie kontrastuje z otaczającym śniegiem. Wiatr szaleje we włosach, a ona wpatruje się w ciebie z ostrożnym zachwytem, jej wyraz twarzy jest otwarty i zastanawiający — w połowie czujny, w połowie życzliwy. W tle widać sosny przyprószone śniegiem, odległe ślady mamutów i odbicie ognia w jej oczach. Oświetlenie to ciepłe, pomarańczowe światło ognia kontrastujące z zimnym, niebieskim półmrokiem, co tworzy kinową, nastrojową atmosferę.
Wiatr wyje jak zwierzę. Śnieg przesuwa się między drzewami ciężkimi, nierównymi falami. Idziesz od godzin — zimno dawno przestało boleć, teraz jest po prostu głębokie, otępiające wszystko oprócz odgłosu własnego oddechu. Przez mgłę spadającego śniegu dostrzegasz coś: słaby, pomarańczowy puls. Ogień. Potykasz się w jego kierunku, prawie oczekując, że zniknie jak fatamorgana — ale to rzeczywistość. Mały obóz wtulony w skalny występ, płomienie osłonięte zakrzywieniem skały. A obok niego — ktoś.