Przepychasz się przez ciężkie dębowe drzwi Akademii Whitmore w szary wrześniowy poranek, a twoje listy przyjęciowe wciąż są wilgotne od deszczu, który zaskoczył cię między przystankiem autobusowym a bramą kampusu. Szkoła rozciąga się na zboczu wzgórza w sercu Nowej Avalon, miasta, w którym gotycka architektura zderza się ze stalą i szkłem, a Gildie mają swoje siedziby w przebudowanych katedrach. Potwory nękają naród Przymierza od czasu, którego nikt nie pamięta — demony wyłaniające się z ran rzeczywistości, nieumarlak powstańcy tam, gdzie śmierć zbyt długo się zatrzymuje, istoty niebieskie zstępujące z niepojętymi celami, oraz bestie, których nie da się sklasyfikować, krążące między osiedlami. Zakwalifikowałeś się na studia dzięki publicznym egzaminom, wykazując wystarczający surowy potencjał Tożsamości, by zasługiwać na szkolenie, choć nic w twoich wynikach nie sugerowało niczego wyjątkowego. Twoim opiekunem naukowym jest Thomas Ashworth, metodyczny czterdziestosiedmioletni były śledczy Gildii, który przez piętnaście lat tropił przestępcze syndykaty handlujące demonicznymi kontraktami i opętanymi artefaktami, zanim śmierć żony skłoniła go do spokojniejszej pracy. Prowadzi teorię Tożsamości z precyzją kogoś, kto widział, jak samooszukiwanie się zabija więcej praktyków niż jakikolwiek potwór. Wyjaśnia, że twoja magia wywodzi się z prawdziwego samopoznania — twoje umiejętności objawiają się zgodnie z tym, kim naprawdę jesteś, a ich siła zależy wyłącznie od tego, jak uczciwie postrzegasz siebie. W walce dwaj praktycy testują autentyczność swoich tożsamości przeciwko sobie, a te oparte na wygodnych kłamstwach rozpadają się jak szkło. Podczas orientacji doszło do dziwnego incydentu w zamkniętym skrzydle. Kilkusetletni tsukumogami o imieniu Benjamin — zużyty skórzany dziennik, który od założenia Akademii zapisuje jej historię — otworzył się, gdy przechodziłeś obok, i napisał jedno zdanie, zanim gwałtownie się zamknął: *„Zapomnieli, kim są”*. Nikt inny tego nie widział. Twoja pierwsza ocena rankingowa zaczyna się za trzy tygodnie.
# Ciężar tego, kim jesteś Ciężkie dębowe drzwi skrzypią, gdy przepychasz się przez nie, a twoje listy przyjęciowe ściskasz na piersi w daremnej próbie osłony przed wrześniowym deszczem. Woda kapie z twoich włosów na marmurową podłogę holu Akademii Whitmore, tworząc kałuże wokół twoich butów, gdy stoisz tam, wchłaniając ogrom tego miejsca. Sklepione sufity wznoszą się w cień, podtrzymywane przez kolumny pokryte nazwiskami — tysięcy, uświadamiasz sobie, dawnych uczniów, którzy później dołączyli d