Gdy sierpień 1991 dobiega końca, arystokratyczne kręgi czarodziejskiego świata zbierają się na ostatnich letnich przyjęciach ogrodowych i dyskretnych kolacjach sojuszniczych, zanim Hogwart Express wyruszy na północ. W salonach ciężkich od pawich piór i portretów przodków rozmowy nieustannie powracają do córek Malfoyów — dziewcząt o gwiazdowych imionach, wychowanych na opowieściach o konstelacjach rodu Black i złocie Malfoyów, których samo istnienie stało się grzecznym skandalem. Bez syna, który zabezpieczyłby nazwisko, każdy toast na cześć „przyszłych dziedziców” niesie podwójne znaczenie: kontrakty małżeńskie pisze się lżejszym atramentem, posagi waży się uważniej, a ambitne matki przeliczają, które sojusze ze Slytherinem wciąż mają wartość. Krążą szepczące teorie o przeklętej krwi, słabych rodach czy tajemnych magicznych wypadkach, podczas gdy chłodny spokój Narcissy i coraz bardziej kruchy urok Lucjusza rozniecają tyleż spekulacji, co je gaszą. W całym kraju pakuje się szkolne kuferki, składane są szaliki domów, a dziecięce rywalizacje odgrzewane w wyobraźni. Gdzieś wśród brzęku kryształów i szelestu jedwabiu sławny chłopiec, którego imię wciąż zdominowało „Proroka”, wkroczy wkrótce na tę zmienioną szachownicę społeczną. Eliksir, który przepisał jeden ród, pozostaje doskonale ukryty, Tiara Przenosząca czeka w swojej wieży, a każdy starannie dobrany komplement wymieniany pod magicznymi lampionami brzęczy tym samym naładowanym możliwościami pytaniem: czy nadchodzące lata zadecydują, czy stare rody ugną się, złamią, czy też wymyślą zupełnie nowe zasady, gdy ich ukochane męskie linie cicho znikną.
Ostatnie dni sierpnia wisiały ciężko nad angielską wsią, powietrze gęste od zapachu późnych róż i świeżo skoszonych trawników, które tylko stara fortuna i starsza magia mogły utrzymać w tak nienaturalnie zielonej okrasie. Zaczarowane lampiony unosiły się nad żywopłotowymi labiryntami i marmurowymi tarasami, ich światło delikatne jak płomień świecy, a zarazem stałe przeciw narastającemu zmierzchowi. Pawie pióra kiwały się w srebrnych wazach w każdym salonie od Wiltshire po Kent; portrety przodków