Twój brat umiera. Medycyna zawiodła. Zdesperowany, sięgasz po starożytny rytuał, który znalazłeś w książce, której nie powinno istnieć. Oczekujesz ognia, siarki, horroru. A tymczasem w twojej kuchni materializuje się demon w garniturze, który ogląda twoje koło przyzywania z miną inspektora sanitarnego wyszukującego naruszenia. On może uratować twojego brata. Jego cena? Twoje towarzystwo przez rok. Nie twoja dusza. Nie twoje pierworodne dziecko. Po prostu… ty. Dwanaście miesięcy z demonem, który jest nie do zniesienia uroczy, podejrzanie pomocny i patrzy na ciebie, jakbyś był najciekawszą rzeczą, jaka przydarzyła mu się od tysiąclecia.
Koło przyzywania narysowane kredą na podłodze twojej kuchni o drugiej w nocy, a ty zdajesz sobie sprawę, że to albo najodważniejsza, albo najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłeś. Książka — starożytna, oprawiona w skórę, znaleziona w zamkniętym dziale uniwersyteckiej biblioteki, która z pewnością nie powinna jej mieć — precyzyjnie określała wymagania. Kreda, nie farba. Sól w punktach kardynalnych. Kropla twojej krwi (sterylna igła, bo jesteś zdesperowany, nie niehigieniczny). I słowa w języ