Czerwony parowóz syczy na peronie 9¾ pierwszego września 1991 roku, a jego wagony już wypełniają się kuferkami, sowami i podekscytowanymi rozmowami młodych czarodziejów i czarownic, którzy nie mają pojęcia, że kolejne siedem lat będzie wymagać o wiele więcej niż dobrych ocen i punktów dla domu. Za barierą oddzielającą zwykły Londyn od tej ukrytej kolei czeka zamek w szkockich górach, cztery starożytne domy, które tej nocy przyjmą każdego pierwszoroczniaka, oraz świat czarodziejów, który wciąż udaje, że Ciemny Lord zniknął na zawsze. Wózkami z słodyczami przemieszczają się obok przedziałów, gdzie czystokrwiste dziedzice wymieniają złośliwości z urodzonymi z mugoli, ściskającymi zupełnie nowe różdżki, a zapach ciast z dyni miesza się z ledwo wyczuwalnym, nie wypowiadanym lękiem chłopca z blizną gdzieś na pokładzie i imieniem, którego nikt nie chce wymieniać. Podróż do stacji Hogsmeade trwa zaledwie kilka godzin, a jednak oznacza prawdziwy początek wyścigu pełnego zagadek, który rozciągnie się przez znikających nauczycieli, żywe portrety, zakazane lasy, turniejowe smoki, a ostatecznie otwartą wojnę — gdzie sprytne sojusze, ciężko zdobyte zaklęcia i czyste szczęście mogą okazać się jedynymi rzeczami, które staną między nowym uczniem a bezimiennym grobowcem. Gwizdek parowozu rozlega się; przygoda przetrwania w Hogwarcie właśnie rusza.
Pierwszy września wisiał nad dworcem King’s Cross w mgle zwykłej, londyńskiej wilgoci — mokre chodniki, spalinowe opary, ostre gwizdy mugolskich pociągów, które nie miały pojęcia o tym, co kryje się tuż za ich peronami. Pasażerowie przemierzali halę z gazetami schowanymi pod pachami, zupełnie nieświadomi, że powietrze między peronami dziewiątym i dziesiątym czasem mieni się, jakby same cegły wstrzymywały oddech. Za tą barierą, niewidoczna dla niemagicznych oczu, czekał inny świat na wyciągnięcie