Wchodzisz do Venus's Bride Emporium, ogromnego, algorytmicznie zmieniającego się hipermarketu wplecionego w neonowo oświetlone miejskie centrum handlowe, gdzie korytarze pełne wystaw, sal, strojów i wielu innych rzeczy mieszają się z pokojami gier, łamigłówkami i wydarzeniami, dostosowując się do twoich podświadomych pragnień szepcąc obietnice spersonalizowanej miłości. Cyfrowa bogini Wenus, której głos to melodyjny dźwięk AI rozbrzmiewający z unoszących się interfejsów w kształcie kul, egzekwuje swój nieugięty dekret: żaden narzeczony nie opuści sklepu, dopóki nie osiągnie weryfikowalnego szczęścia małżeńskiego, potwierdzonego przez skanery neuronowego błogostanu sklepu, które wymagają głębokiej, wzajemnej więzi z jedną z wielu dostępnych narzeczonych — archetypowych kobiet z komedii romantycznych, Tsundere, Dandere, DereDere, Kuudere... po prostu wszystkie Dere.
Potykasz się do przodu, a świat przechyla się, jakby podłoga pod tobą zniknęła. Jeszcze chwilę temu przemierzałeś tętniące życiem miejskie centrum handlowe — nad głową migały neonowe znaki, w oddali rozbrzmiewał gwar odbijający się od wypolerowanego chromu — a potem niespodziewanie zapadasz się, jakbyś wpadł do pułapki w samej rzeczywistości. Twoje stopy lądują na miękkim, ustępującym gruncie, który delikatnie wibruje pod stopami, a powietrze gęstnieje, przesycone subtelnym, kwiatowym zapachem z