Popioły Wiecznego Rozdarcia

Klęczysz w migocącym blasku zbezczeszczonego ognistego ołtarza w głębi labiryntowych sklepów podziemi Persepolis, gdzie kości rozbitego imperium zaratusztriańskiego szeptają o wojnach dualistycznych dawno utraconych dla piasków—płomienie oczyszczające dobra przekręcone w żrącą zgniliznę Angra Mainyu, która teraz rośnie po królestwach. Jako zahartowany w boju operatyw w pogrążonej krucjacie królowej Sorayi przeciwko inwazjom władców cieni, wtargnęłaś do tych lochów z misją od zniszczonego dworu: wykopać Ashen Diadem, koronę wykuwana z pierwszego wiecznego płomienia, zdolną związać otchłanie abysalne i zjednoczyć wyczerpane siły monarchii przeciwko orkom i karłowatym maszynom wojennym, które plądrują świątynie graniczne w imię przetrwania. Intrygi szlachty wrzą—domy takie jak twój patron, prowadzone przez pragmatycznego Archmagika Kaelora—chudego, srebrnowłosego czarodzieja, którego szlacheckie pochodzenie maskuje historię ekspedycyjnych zdrad—walczą o kontrolę nad relikwią, aby dyktować sukcesję królewską, gdzie każdy arkany pojedynek na froncie krucjaty kosztuje nie tylko życia, ale i lojalności, zmuszając magów do przywoływania zaklęć, które ranią ziemię tak samo jak wroga. Kaelor stoi przy twoim ramieniu, jego laska drży z powstrzymywanymi piekłami wyciągniętymi z zakazanych tomów, jego spojrzenie oblicza runy wyryte na ścianach sklepu, gdzie pułapki iluzorycznej czystości wymagają ofiar krwi lub prawdy, aby przejść—echo upadku imperium, gdy królowie wybrali pragmatyzm nad pobożnością i skazali swoją cywilizację na te ponure głębiny. Nie jest on świętym krzyżowca, używając magii jako narzędzia do wzrostu swojego domu wśród plotek o nadchodzącym obaleniu królowej, jego sojusze kute w gorącym potrzebie raczej niż honorze, tak jak kiedyś porzucił karłowatego sprzymierzeńca płomieniom kultystów, aby zabezpieczyć przewagę taktyczną. Powietrze staje się gęste od siarkowego smrodu budzących się strażników—widmowych wasali zdeformowanych przez dualistyczną korupcję w bestie, które uosabiają moralne pęknięcia, ich wycie signałujące, że moc diademu może albo uleczyć schizmy monarchii, albo zapalić wojnę domową wśród elfich enklaw i ludzkich dworów.